همانا ۱۳نحس شد٬ برای فرشتگان چوب به دست هدایت کننده به وادی خوبان! - سوره آبان٬ آیه۱۳

در ۱۳آبان ۱۳میلیون خس و خاشاک(وزارت کشوری)٬ ۱۳میلیون بار حقوقشان را فریاد کشیدند... در هر جا مشتی به هوا بلند بود٬ و جواب مشت هایی که به هوا می رفت و هوا را می شکافت چماق هایی بود که روی سر صاحبان مشت ها می آمد و فرق های سرشان را می شکافت... و در این هیاهوها چیزی که افزون شد نفرتی بود که این روزها همه جا را گرفته است. از دیوارهای شهر گرفته تا باجه های تلفن و درهای توالت های عمومی و...

و من دیشب خواب دیدم/ که ۱۳برگه رای/آن هم وزارت کشوری/۲۴ دستمال توالت/آن هم وزارت کشوری را/تطهیر کردند/و ۱۳ بار/در ۱۲ ماه سال/که هر کدام آبانی بود برای خودش/ سبز شدند/ و بالیدند/ و انبوهشان کارستان کرد...

بهار از حالا مبارکتان باشد.

بعد از لال بازی: عذاب وجدان دارم از این که در جمع شما نبودم. خیر سرم کارمند خوبی بودم!

1/

روزی روزگاری خداوند در مورد انتخابات چنین گفت:

«و آن ستمکاران بزرگترین مکر و مهمترین سیاست خویش را به کار بردند، ولی چه سود که پیش خدا مکر آن ها هیچ است، هر چند به مکر خود کوه ها را از جای برکنند.»{ابراهیم-46}

2/

هَل تَستوی الظُلُماتِ و النّور؟{رعد-16}

آیا تاریکی با نور برابر است؟

هَل یَستوی الاعمی و البَصیر؟{رعد-16}

آیا کور و بینا با هم برابرند؟

هَل یَستوی الّذینَ یَعلَمونَ والَّذینَ لا یَعلَمون{زمر-9}

آیا کسانی که می دانند با کسانی که نمی دانند برابرند؟

آیا کسانی که می دانند برای روز13 آبان بس-یج تیشرت سبز برای نیروهایش آماده کرده است با کسانی که نمی دانند برای روز13 آبان بس-یج تیشرت سبز برای نیروهایش آماده کرده است برابرند؟

آیا سبز با سیاه برابر است؟ و آیا 13بِدَر این آبان با 13بِدَر آبان های پیش از این برابر است؟ و آیا مَثَل ِ این ها مَثل ِ کفی نیست که روی آب می نشیند و زود محو می شود؟...

بعد از لال بازی:

الف/آیه باران شده است اینجا.

ب/این روزها گلادیاتورهای نامجو دیوانه ام می کند.

«وَ اقصِد فی مَشیِکَ واغضُض مِن صَوتِکَ اِنَّ اَنکَرَ الاَصواتِ لَصَوتُ الحمارِ»

در رفتارت میانه روی اختیار کن و سخن آرام گو، نه با فریاد بلند! که زشت ترین صداها صدای الاغ است!

لقمان – 19

و الاغ عر زد...

غزلکی گفته ام این اواخر. ایناهاش:

بر لبان دشمن ای وا! بسته نقش قاه قاه!/ تازیانه می زند بر گُرده ی ما گاه گاه

پای ما لنگ است و دشمن سنگ در ره ریخته/ هر چه می بینم خدایا خندق است و چاه چاه

بس که پشت میله ی زندان جهان را دیده ام/ دیده ام تار است و می بینم جهان را راه راه

روزگاری کوه بودم از پرستوها بپرس/ حال می لرزد تنم از عرعر خر: «کاه! کاه!»

ماهی قرمز درون حوض بلوا می کند/ با زبان بسته می گوید: «کجایی؟ ماه! ماه!»

خون حلقوم قلم با دست های من چکید/ می نویسم از نسیم و غصه هایش: آه! آه!

«اکنون پیراهن مرا نزد پدرم یعقوب برده و به روی او افکنید تا دیدگانش باز بینا شود...»                                           یوسف 93

باز شوق یوسفم دامن گرفت/ پیر ما را بوی پیراهن گرفت

ای دریغا نازک آرای تنش/ بوی خون می آید از پیراهنش

ای برادرها خبر چون می برید/ این سفر آن گرگ یوسف را درید

یوسف من پس چه شد پیراهنت/ بر چه خاکی ریخت خون روشنت

بر زمین سرد خون گرم تو/ ریخت آن گرگ و نبودش شرم تو                                                                           ه.الف.سایه

خوب که به پست قبلی ام نگاه می کنم به بد نوشتن خودم بیشتر پی می برم. به خودم حق می دهم. وقتی ننویسی روزگار تو را می نویسد! آن وقت هر چه قدر تلاش می کنی خوب بنویسی نمی شود. کلمات قهر می کنند و هر کدام می روند پی کارشان. حالا بیا و منت کشی کن. مگر آشتی می کنند؟ خیلی که بخواهند همکاری کنند سه چهارتایشان از چهارسوی ذهنت زنجیر می شوند و یک شبه جمله نامفهوم تشکیل می دهند و بعد هم زیر خط خطی های خودکار شهید می شوند.                                                                                                                              باید یک اعتراف دیگر هم بکنم. گشاد شده ام از کار زیاد! این روزها نان سوار است و من پیاده. هر چه می دوم نمی رسم. مثل همه. واژه «همه» را با آگاهی به کار بردم. نگفتم اغلب مردم. نگفتم بعضی ها. گفتم «همه». فرادست و فرودست می دوند و نمی رسند. یکی می دود که از گرسنگی تلف نشود، یکی هم می دود گرسنه ها را بیشتر بدواند! و این مسابقه تا آنجا که کلاغ قصه فضله اش را روی سر آخرین رهگذر ول می کند و می پرد ادامه خواهد داشت. شاید هم بیشتر!                                                                                                                               این روزها به روایتی به غلط کردن افتاده ام و به روایتی دیگر به تمرین استقامت در ضایع شدن. به هیچ وجه روزهای درست و حسابی ای را نمی گذرانم. ذهنم مغشوش و مشوش است. روزی نیست که رئیسم بازخواستم نکند، و من مثل بچه یتیم هایی که روبروی شوهر ننه شان ایستاده اند می ایستم و سر کج می کنم و مثل این عقب مانده ها با موهایم بازی می کنم و این طوری تمامش می کنم: «بله! حق با شماست. هیچ توجیهی نمی تونم براتون بیارم. من تا آخر وقت امروز درستش می کنم. اگه باعث رنجشتون شدم معذرت می خوام.»

بعد

پاییز هم گشاد است/ و گشاد یعنی رنج!                                                                                                                                                                                                                               آه!

آنشرلی! بیا و تمام روزنه های پاییز را بدوز/ تا درست و حسابی بیاید/ ترجیح می دهم با یک طوفان سهمگین/ یا زمین لرزه ای بیاید/ تا دل تمام رئیس های دنیا بلرزد/ آنشرلی جان!/ می خواهم بترکانی/ می فهمی؟/ بوی پیراهن یوسف هم یادت نرود/ کورمان کردی...